تبلیغات
فرهنگ

فرهنگ
اگر شما فرهنگ را هدایت نکنید فرهنگ شما را هدایت می کند 
قالب وبلاگ
جستجوی مطالب وبلاگ
نظر سنجی
قرائت کدامیک از قاریان زیر را بیشتر میپسندید(امکان انتخاب بیش از یک گزینه وجود دارد)











اگر بخواهیم مورد احترام باشیم می‌بایست حرمت اموری را نگه داریم. این حرمت نگه‌داری، همان چیزی است كه در قالب عمل به كارهای معروف و پسندیده و ترك كارهای زشت و ناپسند خودنمایی می‌كند. پس برای اینكه حرمت ما را نگه دارند، می‌بایست حرمت نگه داریم. مهم‌ترین موضوع در این وادی، حفظ حرمت الهی است. از این رو خداوند در آیاتی برلزوم حفظ بزرگی و احترام او از سوی انسان‌ها تاكید كرده است (انعام، آیه ۱۰۸؛ فتح، آیه ۹؛ رحمان، آیات ۲۷ و ۲۸؛ نوح، آیه ۱۳؛ علق، آیه ۳). این بدان معناست كه انسان می‌بایست با حفظ حرمت الهی و تكریم و تعظیم خداوندی، گام بزرگ تكریم و حرمت نگه داشتن خود را بردارد. به این معنا كه هر انسانی باید بداند كه خداوند او را بزرگ داشته و به عنوان خلیفه برگزیده و متخلق به صفات و اسمای خود نموده است. پس كاری كند كه این كرامت حفاظت شود و خدشه‌ای بدان وارد نشود و بر خلاف خداوند و اهداف آفرینش گام برندارد. به سخن دیگر، كسی كه می‌خواهد محترم و مكرم باشد، باید خود، حرمت خویش را حفظ كرده و با تخلق به اخلاق الهی و مظهریت در آن بكوشد تا محترم باشد و خداوند و موجودات هستی، او را تكریم نمایند. خداوند ضمن بیان كلیاتی درباره چگونگی احترام گذاشتن، موارد و مصادیق جزئی را نیز مطرح می‌كند تا انسان‌ها بیاموزند كه چگونه باید حرمت نگه دارند و احترام كسی را بجا آورند و تكریم نمایند؛ چرا كه انسان با عمل اخلاقی، نشان می‌دهد تا چه اندازه فضایل اخلاقی در او رسوخ كرده است. تقدیم سلام و با خوشرویی با شخص مواجه شدن، خود نوعی از تكریم و حرمت نگه داشتن است كه خداوند در برخی از آیات بدان اشاره كرده است. از جمله در داستان حضرت ابراهیم (ع) و ورود فرشتگان به منزل ایشان، فرشتگان بر ایشان سلام می‌فرستند و اینگونه تكریم می‌كنند. آن حضرت (ع) نیز با پذیرایی كامل و انداختن سفره غذا می‌كوشد تا نسبت به ‌میهمانان خود تكریم روا دارد و احترام و حرمت ایشان را نگه دارد (ذاریات، آیات ۲۴ و ۲۵؛ هود، آیه ۶۹؛ حجر، آیات ۵۱ و ۵۲). از جمله شیوه‌های تكریم و احترام به ‌میهمان آن است كه در جای خوش و بهترین مكان او را بنشانیم و به استقبال و بدرقه او برویم (همان و نیز یوسف، آیه ۱۰۰). مراعات مكان ‌میهمان و ایجاد امنیت، آرامش و آسایش و رفاه (همان و نیز هود، آیه ۷۸؛ حجر، آیات ۶۸ و ۶۹) از دیگر كارهایی است كه شخص می‌تواند در مقام تكریم ‌میهمان انجام دهد. احسان و كمك به والدین و پرهیز از نشان دادن خستگی در پذیرایی و مواظبت و مراقبت از ایشان در سالخوردگی و ناتوانی، از دیگر شیوه‌های تكریم و احترام بزرگ‌هاست كه در آیاتی از ۹۹ و ۱۰۰ سوره یوسف و آیات ۲۳ و ۲۴ سوره اسراء به آن اشاره شده است. حرمت و احترام قانون‌های مكتوب و شفاهی كه در قالب آداب و رسوم و هنجارهای اخلاقی و عقلایی در جامعه رواج یافته و نیز تكریم و احترام اماكن مقدس نیز از مصادیقی است كه در قرآن به آن اشاره شده است. به هرحال، انسان‌ها، موجودات دارای كرامت و احترام هستند و نمی‌توان بی‌دلیل بی‌حرمتی درباره ایشان روا داشت. از این رو خداوند همه بشر را مورد تكریم كلی قرار داده مگر اینكه خلاف آن ثابت شود. خلاف آن نیز زمانی ثابت می‌شود كه شخص خود كرامت و حرمت خویش را از میان بردارد و كارهای ناشایست و پست و رذیلت‌های اخلاقی را انجام دهد. البته شخص با هر هنجارشكنی و بی‌حرمتی به همان میزان از حرمت و كرامت خود می‌كاهد و زمانی می‌رسد كه دیگر از انسانیت كاملا ساقط می‌شود و دوزخی می‌گردد. به سخن دیگر، تكریم هر انسانی، یك اصل است و حرمت وی می‌بایست نگه داشته شود. هرچه انسان اخلاقی‌تر و فضایل اخلاقی در او و زندگی اش نمودارتر باشد، از احترام و كرامت بیشتری برخوردار است و هرچه برخلاف هنجارهای اخلاقی و شرعی عمل كند و قوانین را زیرپا گذارد و هنجارشكنی كند به همان میزان نیز از كرامت و حرمت او كاسته می‌شود و ارزش و اعتبارش كاهش می‌یابد. در حقیقت خود انسان است كه كرامت و حرمت خویش را از میان می‌برد و خود را سزاوار اهانت می‌كند. خداوند به عنوان نمونه در آیه ۱۸ سوره حج بیان می‌كند كه افرادی كه در نزد خداوند خوار شدند، فاقد هرگونه احترامی هستند، چرا كه خود حرمت خویش را نگه نداشتند و از كرامت الهی سود نبردند پس سزاوار بی‌حرمتی هستند.




طبقه بندی: اخلاق،
[ چهارشنبه 31 خرداد 1396 ] [ 06:57 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]

همه ما آدم‌ها فكر می‌كنیم كه اگر یك سری از كارهایی را در گذشته انجام می‌دادیم یا برعكس، زندگی امروزمان چه تفاوتی می‌كرد اما می‌دانیم كه چنین حسرت خوردنی بی‌فایده و پوچ است. مهم و ارزشمند این است كه یاد بگیریم چگونه ادامه مسیر زندگی را به گونه ای برویم كه پشیمانی برایمان نداشته باشد. اگر چنین شرایطی برایتان رخ داده، نگران نباشید، در ادامه مسیر زندگی هر ازگاهی نگاهی بازنگرانه به زندگی مان داشته باشیم تا اطمینان یابیم كه مسیر زندگی را درست طی می‌كنیم. در بیانی امام جواد (ع) دستور العملی برای ما دارند كه با اجرای این اصول در زندگی پشیمانی در ما راه نخواهد یافت: سه چیز است كه هر كس آن را مراعات كند، پشیمان نگردد: 1 - اجتناب از عجله 2 - مشورت كردن 3 - توكل بر خدا در هنگام تصمیم‌گیری. (مسند الامام الجواد، ص 247)

عجله نكردن و صبور بودن

درباره عجله در حدیث داریم كه: «الْعجله بِالْأُمُورِ قبْل أوانِها». عجله موضوعش آن جایی است كه زمان كار نرسیده است و كار آمادگی و پختگی لازم را پیدا نكرده تا فرد آن را دنبال كند. «عجله و شتاب» در كارها مخصوصا عجله در قضاوت و داوری مایه سرافكندگی و ایجاد مشكلات در زندگی فردی و اجتماعی است.

تذكر

حواسمان باشد عجله ممكن است ممدوح باشد یا مذموم، یادمان باشد سرعت و جدیت در كارها، آرى؛ اما عجله و شتابزدگى، هرگز. عجله مذموم آن است كه، بررسى و مطالعه در جوانب كار و شناخت صورت نگیرد اما سرعت و عجله ممدوح آن است كه، بعد از تصمیم‌گیرى لازم، در اجرا درنگ نشود، و لذا در روایات مى خوانیم: «در كار خیر عجله كنید» یعنى بعد از آن كه خیر بودن كارى ثابت شد دیگر جاى مسامحه نیست.

مشورت

كسانی كه در كارهایشان از این توانمندی استفاده می‌كنند و از دیگران نظر خواهی می‌كنند چنان است كه گویا عقول دیگران را به استخدام خویش در آورده‌اند. به عبارتی مشورت یعنی گران دیگران را ارزان خریدن؛ گرانی كه با مدت‌ها صرف عمر آن را به دست آورده و ما می‌توانیم از آن بهره مند شویم. در قرآن كریم خداوند به پیامبرش می‌فرماید: (فبِما رحْمهٍ مِن‌ا... لِنْت لهُمْ و لوْ كنْت فظًّا غلیظ الْقلْبِ لانْفضُّوا مِنْ حوْلِك فاعْفُ عنْهُمْ و اسْتغْفِرْ لهُمْ و شاوِرْهُمْ فِی الْأمْرِ فإِذا عزمْت فتوكلْ علی‌ا... إِنّ‌ا... یحِبُّ الْمُتوكلین) (آل عمران، 159) «پس به [بركت] رحمت الهی، با آنان نرمخو [و پر مِهر] شدی، و اگر تندخو و سخت دل بودی قطعا از پیرامون تو پراكنده می‌شدند. پس، از آنان در گذر و برایشان آمرزش بخواه، و در كار[ها] با آنان مشورت كن، و چون تصمیم گرفتی، بر خدا توكل كن، زیرا خداوند توكل‌كنندگان را دوست می‌دارد.» امام علی (ع) درباره افرادی كه با دیگران مشورت می‌كنند و بهره ای كه در زندگی از آن می‌برند می‌فرماید: هر كس كه از آرای مختلف استقبال كند مواقع خطا و اشتباه را می‌یابد و هر كس بدون عاقبت اندیشی وارد امور شود خودش را در معرض مشكلات و حوادث قرار خواهد داد. عاقبت اندیشی قبل از عمل، تو را از پشیمانی در امان می‌دارد. (نهج‌البلاغه، قصار 164) امام علی(ع) همواره بر این باورند كه: «منْ لمْ یسْتشِرْ ینْدم» (نهج البلاغه، قصار/152) كسی كه مشورت نمی‌كند پشیمان می‌شود. در بیانی پیامبر اكرم (ص) نیز می‌فرماید: «الْمُشاورهُ حِرْزٌ مِن النّدامهِ، و أمْنٌ مِن الْملامهِ» (نهج الفصاحه، ص 781) «مشورت موجب پیشگیری از پشیمانی و ایمنی از سرزنش است». تكبر و خود را مصون از خطا دانستن از عوامل مخربی است كه باعث می‌شود انسان به دنبال مشورت و كمك خواهی فكری با دیگران نرود! لذا همواره همه اشتباهات را تجربه می‌كند و چه بسا اشتباهی را مرتكب شود كه راهی برای جبران ندارد. یكی از راه حل های ساده برای مصون ماندن از خطاها مشورت است.

بر خدا توكل داشته باشیم

توكل به معنای تنبلی كردن نیست، ... مهم این است كه دل را از دیگران ببریم و تنها و تنها به خود خدا توكل كنیم... در حقیقت معنای توكل این است كه من بنده، بندگی كنم... توكل كردن به معنای دنبال كارها نرفتن نیست... توكل یعنی شخص وظیفه‌اش را انجام دهد، بعد از انجام وظیفه، نتیجه را به خدا بسپارد. چنانچه در این زمینه امام علی(ع) می‌فرمایند: علیك بسعی و لیس به نجح. بر تو باد سعی، ولی نتیجه بر تو نیست. به امید آنكه با رعایت كردن این نكات هیچگاه با نگاه كردن به گذشته‌مان دچار پشیمانی و یأس و ناامیدی نشویم.




طبقه بندی: اخلاق،
[ چهارشنبه 24 خرداد 1396 ] [ 11:51 ق.ظ ] [ سید وحید حسینی ]

خوش اخلاقی دارای دو معنای عام و خاص است. معنای عام آن اتصاف به فضایل اخلاقی و تحصیل مجموعه كمالات و خصلت‌های پسندیده‌ای است كه انسان در مسیر خودسازی و پرورش نفس، خود را به آنها می‌آراید و معنای خاص آن خوشرویی، خوشرفتاری و برخورد شاد و پرنشاط با دیگران است. مقصود ما از این گفتار معنای خاص خوش اخلاقی است. به طور كلی رابطه با مردم و اخلاق اجتماعی یكی از مهم‌ترین و گسترده‌ترین عرصه‌های خودسازی و پرورش توانایی‌های انسان است. در اصطلاح اخلاقی و آموزه‌های دینی اسلام به كسی خوش اخلاق گفته می‌شود كه با گشاده رویى، زبانی ملایم و برخوردی شاد با مردم روبه‌رو می‌شود و در هر شرایطی این توانایی را دارد كه با خوشرویى برخورد كند و كلماتى پر از محبت و لطف داشته باشد. صادق آل محمد (ع) در تعریف خوش اخلاقی فرموده: حسن خلق آن است كه برخوردت را نرم كنی، سخنت را پاكیزه گردانی و برادرت را با خوشرویی دیدار نمایی (جامع السعادات، ج1، ص324). ‌دین اسلام همواره پیروان خود را به نرم خویی و ملایمت در گفتار و رفتار فرا خوانده و از درشتی و تند خویی بازداشته است.می‌دانید چرا؟ چون این آموزه یكی از مهم‌ترین عوامل قدرت، موفقیت و پیروزی انسان در زندگی است.آیا می‌دانید مهم‌ترین عامل موفقیت انبیای الهی به خصوص پیامبر گرامی اسلام (ص) در جذب قلوب انسان‌ها و گسترش دین چه بوده است؟ این عامل همانا خوش اخلاقی، گشاده رویی، كلام نرم و دلنشین و نرم خویی آن حضرت بوده است.حسن خلق و خوش رویی در نفوذ سخن انسان در دیگران اثری شگفت دارد.درباره پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) كه مصداق كامل حسن خلق بود خدای مهربان فرمود: وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِیمٍ: و راستى كه تو را خویى والاست (قلم، 4). بعد در آیه ای دیگر فرمود: به همین دلیل هم توانستی در دلها نفوذ كنی و آنان را پیرامون خود گردآوری و در دعوت خویش موفق عمل كنی. فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِكَ. چون در پرتو رحمت و لطف خدا با آنان مهربان و نرم خو شده ای اطرافت گرد آمدند و اگر خشن و سنگ دل بودی، هر آینه از گردت پراكنده می‌شدند (آل عمران، 159). راهكار تحصیل خوش اخلاقى و مبارزه با بداخلاقى و علاج آن عبارت است از:

توجه به ارزش و آثار خوش‌اخلاقى و آثار نیك آن و همچنین زشتى بداخلاقى و آثار بد آن: براى این منظور بهترین راه موجود، مطالعه روایات و آیاتى است كه در زمینه حسن خلق و سوء خلق نازل شده است.

پرورش عواطف انسانی: یكى از ابعاد مهم وجودى انسان عواطف، انسانى اوست. انسان‌های مهربان شاخص‌ترین و دوست داشتنی‌ترین افراد جامعه و یك فامیل هستند. باید توجه کرد كه شادى از طریق خوش‌اخلاقى بدست مى‏آید و بد اخلاقى كه در واقع همان رابطه‏ عاطفى منفى است، موجب كدورت و عذاب زندگى خواهد بود و دیگران را از گرداگرد انسان مى‏پراكند. امام على (ع) فرمود: بداخلاقى زندگى را سخت مى ‏كند و موجب عذاب نفس است.

تمرین و نهادینه‌سازی: از راه هاى دیگر تحصیل خوش اخلاقى و رفع بداخلاقى تمرین عملى خوش اخلاقى هنگام برخورد با دیگران است. هر كس قادر است با یك تصمیم قوى و عزم جزم با رعایت اصل تدریج، به تمرین عملى در این زمینه بپردازد. اگر كسى تصمیم بگیرد حداقل به مدت چهل روز در برخورد خود نسبت به اطرافیان تجدید نظر کند و در این مدت با رویى گشاده برخورد نماید، نرم و زیبا سخن بگوید، قطعا نتایج خوبى خواهد گرفت.یكی از مهم‌ترین كارهایی كه در این زمینه باید تمرین كرد برخورد شاد است. سلام و احوالپرسى توام با تبسم اولین فن موثر ارتباطى، به منظور تمرین خوش اخلاق بودن و همچنین جلب محبت دیگران است. در فرهنگ دینى ما، نسبت به سلام‏ كردن، مصافحه و تبسم، احترام، محبت و ابراز علاقه قلبى سفارش و اهتمام فراوان شده است. عدى بن حاتم مىگوید: وارد مدینه شدم. پیامبر خدا(ص) مرا شناخت، از جاى خود برخاست و دست مرا گرفت و به خانه خود برد... من از فروتنى وى غرق حیرت شدم و از اخلاق پسندیده و ملكات فاضله و از احترام فوق‏العاده‏اى كه نسبت به تمام افراد قائل بود دریافتم كه وى فرد عادى و فرمانرواى معمولى نیست.حتى وقتى كه عمیقا غمگین و ناراحت هستید، سعی كنید خود را شاد نشان دهید و تبسم کنید. چنان كه امام على(ع) در توصیف مومن مى‏فرماید: شادى مومن در چهره او واندوه وى در دلش پنهان است. (المومن بِشره فى وجهه، و حزنه فى قلبه) (نهج البلاغه، حكمت 333).

شوخ طبعی: یكی دیگر از عوامل خوش اخلاقی، داشتن روحیه شوخی و مزاح است. به عبارتی حواسمان باشد که مزاحی باید صورت بگیرد که از حق تجاوز نشود و مشتمل بر سخن باطل یا ایذا و اهانتی نباشد و باعث سرور شود، که چنین مزاحی مذموم نیست. در شوخی کردن با دیگران هم باید ظرفیت طرف مقابل سنجیده شود، هم از افراط و زیاده روی پرهیز گردد، هم از تحقیر و توهین و استهزای دیگران اجتناب شود، هم وقار و هیبت خودِ شخص محفوظ بماند. نشاندن گل لبخند به چهره‌ها به قیمت خرد کردن شخصیت یک انسان و ایجاد شادی در عده ای به بهای غمگین ساختن یک مسلمان، زیبنده و شایسته نیست. بنابراین اعتدال در هر امری پسندیده است، در مزاح و شوخی نیز همچنین، تا معاشرت‌ها پاک و دوستی‌ها با دوام و رابطه‌ها صمیمی و برادرانه باشد.




طبقه بندی: اخلاق،
[ جمعه 5 خرداد 1396 ] [ 01:24 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]
با سلام خدمت دوستان قرانی
عزیزانی که تمایل دارند در جلسات قران آنلاین شرکت کنند
لطف بفرمایند نرم افزار اسکایپ را نصب بفرمایند
و سپس آی دی زیر را سرچ بفرمایند  و invite request بفرستند

quran meeting


زندگیتان قرانی باشد.
لازم به ذکر است که جلسه بصورت صوتی میباشد نه تصویری .

اگر در حین کار مشکلی پیش آمد از طریق تلگرام یا واتس آپ 09131266381 ارتباط برقرار کنید جهت راهنمایی



طبقه بندی: قرانی،
[ سه شنبه 5 اردیبهشت 1396 ] [ 11:18 ق.ظ ] [ سید وحید حسینی ]
"امید به زندگی" از جمله شاخص‌های مهم بهداشتی و بیانگر سطح سلامت و زندگی در جوامع مختلف است؛ شاید مهم‌ترین سوال در هفته سلامت این باشد که وضعیت این شاخص تاثیرگذار بهداشتی در ایران بویژه بعد از طرح تحول نظام سلامت، چگونه است؟به گزارش ایسنا، هفت روز اول اردیبهشت ماه هر سال در کشورمان رنگ و بوی سلامتی به خود می‌گیرد تا بتواند بلکه توجه‌ها را به موضوع سلامت، بویژه پیشگیری و بهداشت جلب کند.یکی از موضوعات مهمی که سطح سلامت و بهداشت هر جامعه را تعیین می‌کند، شاخص‌ها‌ی بهداشتی آن اعم از میزان امید به زندگی، میزان مرگ و میر مادران و نوزادان، میزان شیوع بیماری‌های واگیر و... است. حالا ایران به عنوان کشوری در حال توسعه، اخیرا و به ویژه بعد از آغاز طرح تحول نظام سلامت، توانسته قدم‌ها‌ی اساسی در زمینه ارتقای شاخص‌های بهداشتی کشور بردارد؛ به طوری که شاید با صراحت بتوان گفت اکنون وضعیت سلامت ایرانیان با چند دهه اخیر و بویژه با شرایط پیش از انقلاب اسلامی قابل مقایسه نیست. نگاهی به شاخص‌های بهداشتی پیش و پس از انقلاب اسلامی در ایران حاکی از آن است که در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی سالانه ۱۰ الی ۱۱ هزار نوزاد به دلیل کزاز نوزادی در کشور فوت می‌کردند و از جمعیت ۳۰ میلیونی ایران، سالانه ۳۵ هزار کودک زیر پنج سال از بین می‌رفتند.همچنین در ایران سال‌های پیش از انقلاب اسلامی شاهد فوت سالانه ۱۰۲ کودک زیر یکسال در هر ۱۰۰۰ کودک بودیم کهبه گفته مسئولان بهداشتی کشور، آماری وحشتناک است. در آن زمان از هر ۱۰ کودک ایرانی که متولد می‌شد، یک کودک زیر یکسال فوت می‌کرد. طبق گفته کارشناسان، وضعیت ایران در زمینه مرگ‌ومیر کودکان کمتر از یکسال و امید به زندگی حتی در بین کشورهای کمتر توسعه یافته نیز نامناسب بود.
**کاهش مرگ‌ومیر کوکان زیر پنج سال بعد از انقلاب
بر اساس آمار رسمی وزارت بهداشت، در سال‌های قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، بروز بیماری‌های واگیر یکی از مسائل اصلی کشور بود و قسمت عمده مرگ‌ومیرها در کشور ناشی از بیماری‌های واگیر و بیماری‌های ناشی از زایمان، حاملگی و... بوده است. در آن زمان میزان مرگ‌ومیر نوزادان زیر پنج سال‌ کشور ۱۷۴ در هر ۱۰۰۰ نفر بود؛ یعنی از هر پنج کودک ایرانی یک نفرشان تا پنج سالگی فوت می‌کرد.هرچند که ادامه چنین شرایطی در حوزه سلامت کشور می‌توانست عوارض وحشتناکی را برای مردم بر جای بگذارد، اما با پیروزی انقلاب، شاهد تحولات بزرگی در سلامت مردم و ارتقای شاخص‌های بهداشتی بودیم.
به عنوان مثال اکنون خوشبختانه میزان مرگ‌ومیر کودکان زیر پنج سال به ۱۵.۶ کاهش یافته است.
**چالش سلامت آب آشامیدنی ایرانیان
بر اساس آمار و اطلاعاتی که درباره شاخص‌های بهداشتی و درمانی قبل از انقلاب ارائه شده و این اطلاعات طبق داده‌هایی است که مسئولان آن زمان جمع‌آوری کرده‌اند، در سال ۵۵ فقط ۵۱ درصد مردم ایران به آب بهداشتی سالم دسترسی داشتند. این درحالیست که در همان زمان این رقم برای کشور ترکیه، الجزایر و ‌لیبی به ترتیب ۶۸، ۷۷ و ۸۷ درصد بوده و در کشورهای توسعه‌یافته نیز این میزان نزدیک به ۱۰۰ درصد بوده است.
**وضعیت امید به زندگی در ایران
‌یکی از شاخص‌های مهمی که همواره وضعیت سلامت و سطح زندگی مردم و توسعه انسانی را در کشورهای مختلف مشخص می‌کند، میزان امید به زندگی مردم آن جامعه است. قبل از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، میزان امید به زندگی به طور متوسط ۵۷ سال بوده است. این درحالیست که این شاخص در همان زمان در بسیاری از کشورها مانند آمریکا و انگلیس ۷۲سال، در ژاپن ۷۴ سال، در اتحاد جماهیرشوروی ۶۸ سال و در کوبا ۷۰ سال بوده است. بنابراین بر اساس این آمار، شاخص امید
به زندگی ایران در آن زمان وضعیت چندان مناسبی نداشته است.امروزه اما در کشورمان میزان امید به زندگی ارتقای قابل توجهی یافته است؛ به طوری که به گفته وزارت بهداشتی‌ها، امید به زندگی در زنان به طور متوسط ۷۹.۳ سال و در یک بررسی دیگر ۸۰.۴ سال و برای مردان هم در یک بررسی ۷۴.۲ و در بررسی دیگر ۷۶.۳ است که در مقایسه با سال ۵۷ افزایش مناسبی داشته است.
**مشکل تعداد و نحوه توزیع نیروی انسانی بهداشتی
همچنین در سال ۵۵ میزان نیروهای شاغل در سیستم بهداشتی و درمانی کشور ۱.۴ نفر به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت، آن‌هم اعم از پزشک، پیراپزشک، پرستار، داروساز و... بود. در حالیکه در همان سال در کشورهای پیشرفته صنعتی به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت ۱۰ نفر شاغل بهداشتی وجود داشت و در کشورهای کمتر توسعه یافته نیز به ازای هر ۱۰۰۰ نفر دو نفر نیروی بهداشتی و درمانی خدمت رسانی می‌کردند.طبق گفته مسئولان وزارت بهداشت، در آن زمان در زمینه توزیع نیروی انسانی هم کشور با مشکلات زیادی مواجه بود. به عنوان مثال در آن زمان حدود ۱۰ هزار و ۳۰۰ نفر پزشک عمومی داشتیم که ۳۳ درصد آنها در تهران و ۲۱ درصدشان در پنج شهر بزرگ مانند تبریز، اصفهان، مشهد، شیراز و... شاغل بودند و سهم سایر مناطق کشور فقط ۴۶ درصد بود. بنابر اعلام مسئولان وزارت بهداشت، همچنین در آن سال‌ها پنج هزار و ۸۹۰ پزشک متخصص داشتیم که ۶۹ درصد آنها در تهران، ‌۱۸ درصد در پنج شهر بزرگ و ۱۳ درصدشان هم در سایر نقاط کشور اعم از شهر و روستاها پراکنده بودند. این نحوه توزیع نیروی انسانی در حالی بود که در آن زمان ۵۰ تا ۶۰ درصد ایرانیان روستانشین بودند.
**وضعیت سلامت دهان و دندان
پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در کشور ۲۳۶۷ دندان‌پزشک وجود داشت که ۵۰ درصد آنها در شهر تهران، ۱۶ درصد در پنج شهر بزرگ کشور و ۳۴ درصدشان در سایر شهرها بودند.
**کمبودهایی که هنوز هم ادامه دارند
همچنین در سال تحصیلی ۵۶-۵۷ از ۱۴ دانشکده کشور، مجموعا ۶۶۷ نفر فارغ‌التحصیل شدند و این در مقایسه با نیاز و کمبودی که وجود داشت بسیار کم بود. در عین حال از آنجایی که کشور با کمبود پزشک مواجه بود، شرح آمدن پزشکان هندی، پاکستانی و... را هم پیش از انقلاب به وفور شنیده‌ایم که به نوعی راهکاری برای جبران کمبود پزشک بود. در حال حاضر اما وضعیت نیروی پزشکی در کشور تغییر کرده و هرچند هنوز هم نظام سلامت کشور کمبود نیروی پزشک و پرستار را به معنای واقعی حس می‌کند و اکنون به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت در کشور ۱.۵ پزشک وجود دارد، اما در مقایسه با وضعیت پیش از انقلاب شرایط بسیار بهتری را تجربه می‌کنیم؛ به طوری که دیگر نیازی به حضور پزشکان خارجی در کشور نیست.از سوی دیگر کمبود تخت بیمارستانی هم ازجمله مسائلی است که از پیش از انقلاب تا امروز ادامه دارد.
بر اساس آمار رسمی سال ۵۵، با توجه به جمعیت ایران در آن سال، ۱.۵ تخت به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت داشتیم که این تعداد تا سال ۹۱ تقریبا به همین صورت بوده است. البته بعد از طرح تحول نظام سلامت با اقداماتی که در حوزه افزایش تخت‌های بیمارستانی انجام شد، ‌ شاخص تخت‌های بیمارستانی در حال حاضر به ۱.۷ به ازای ۱۰۰۰ نفر جمعیت افزایش یافته است.طبق اعلام چند باره مسئولان وزارت بهداشت، هنوز هم از نظر میزان تخت بیمارستانی، وضعیت نامناسبی در مقایسه با کشورهای دیگر داریم؛ به طوری که یکی از نقاط ضعف ما در سیستم بهداشت و درمان کشور، کمبود تخت بیمارستانی است و بنا گفته مسئولان ارشد نظام سلامت کشور، باید با استفاده از ظرفیت بخش خصوصی و یا سرمایه گذرای خارجی بتوانیم این نقطه ضعف را قوت بخشیم.



طبقه بندی: اجتماعی،
[ یکشنبه 3 اردیبهشت 1396 ] [ 09:02 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

تعداد کل صفحات : 352 :: 1 2 3 4 5 6 7 ...

درباره وبلاگ

از میان مقولاتی مانند فرهنگ، امنیت، اقتصاد و سیاست، کدامیک اولویت دارد؟ برای جامعه ای که قرار است با نظام حکومتی دینی اداره شود بسیار مهم است. این پاسخ است که می تواند نقشه راه را برای هر حکومتی ترسیم کند و البته برای یک نظام اسلامی نقش و اهمیت بیشتری دارد.
بدون آنکه با بررسی تعاریف گوناگون فرهنگ وقت گذرانی کنیم، مستقیماً به سراغ نقش فرهنگ در زندگی فردی و اجتماعی می رویم. در این وادی، مجموعه بینش ها و کنش ها را می توان فرهنگ نامید، مجموعه ای که بستری می شود برای رشد آگاهی عمومی و التزام عملی آحاد مردم به مقررات اجتماعی.

با این تعریف، راحت می توان گفت فرهنگ برای جامعه همانند خونی است که در رگ های بدن جریان دارد. همانگونه که خون، اندام ها را به تحرک وامی دارد و چگونگی خون در چگونگی کارکرد بدن نقش مستقیم دارد، فرهنگ نیز اندام های جامعه را به تحرک وامیدارد و ضعف و قوت آن در ضعف و قوت اقتصاد، امنیت، سیاست و اخلاق جامعه اثرگذار است. بدین ترتیب، پاسخ سؤال مورد نظر اینست که فرهنگ باید در اولویت باشد.

هدف از آوردن این مقدمه، یادآوری این واقعیت تلخ است که جامعه اسلامی و انقلابی ما علیرغم اینکه از یک نظام حکومتی دینی برخوردار است، متأسفانه هیچگاه برای فرهنگ اولویت قائل نشده و مقوله فرهنگ همواره مورد غفلت بوده است. از صبح پیروزی انقلاب اسلامی، تعابیری مانند "انقلاب ارزش ها" و "انقلاب فرهنگی" از زبان امام و سایر بزرگان در توصیف انقلاب اسلامی شنیده ایم، اما هرگز در عمل برای مقوله "فرهنگ" اولویت قائل نشده ایم. اگر فرهنگ در اولویت قرار گیرد، اقتصادی سالم، امنیتی پایدار و سیاستی مبتنی بر اصول خواهیم داشت. زیرا فرهنگ برای سایر مقولات بسترسازی می کند و راه را برای جریان یافتن سالم آنها هموار می نماید.

شاید در قالب دیگری بتوان یک جامعه با فرهنگ را جامعه ای مقرراتی، قانون گرا و اخلاق مدار معرفی کرد. به عبارت روشن تر، اگر مردم یک جامعه با فرهنگ باشند، در برخوردهای اقتصادی بر مبنای قانون و اخلاق عمل می کنند و مفاسد اخلاقی از آن جامعه رخت برمی بندد، در بخش های امنیت و سیاست نیز همه چیز برمبنای صداقت به پیش خواهد رفت و همواره اخلاق، محور رفتارها خواهد بود. قضاوت نیز از فرهنگ تأثیر می گیرد و در یک جامعه با فرهنگ علاوه بر اینکه قضات، وظیفه قانونی خود را به درستی انجام می دهند، اصولاً خصومت ها کاهش می یابد و حتی خود مردم بدون نیاز به دستگاه قضائی به رفع خصومت اقدام می کنند.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، متأسفانه هیچگاه فرهنگ در اولویت نبوده و دولت ها به سایر مقولات بیشتر توجه کردند. بعضی دولت ها به دلیل درگیر بودن با جنگ و بازسازی، فرصت و امکان توجه جدی به فرهنگ را نداشتند و بعضی دیگر به ویژه در سال های اخیر، بداخلاقی را جایگزین اخلاق و فرهنگ کردند و به همین جهت، بی قانونی، مفاسد اقتصادی و تفرقه و بی اعتمادی نسبت به همدیگر در جامعه افزایش یافته است. آنچه از اینها نگران کننده تر است، سوءاستفاده معاندان از فضای پدید آمده است که در قالب های مختلف بی بندوباری، پشت پا زدن به احکام دینی و زیر پا گذاشتن قوانین و مقررات جلوه گر می شود.

در بررسی عوامل پدید آمدن این وضعیت، علاوه بر اولویت قائل نشدن برای فرهنگ، ضعف سکان داران فرهنگ کشور را نیز باید عامل مهمی دانست. سوگمندانه باید اعتراف نمائیم که متولیان بخش های فرهنگی کشور عموماً از ضعیف ترین ها انتخاب شده اند. شاید دخالت داشتن گرایش های سیاسی و فقدان نگاه اولویت بخشی به فرهنگ از عوامل اصلی گماردن ضعفا بر عرصه فرهنگ باشد. فرهنگ اگر قرار باشد در اولویت قرار بگیرد، باید حداقل دو اقدام جدی صورت بگیرد؛ یکی تخصیص بودجه کافی و دیگری، که مهم تر است، گماردن متولیان قوی.

ضعف متولیان فرهنگ موجب می شود به امتیازخواهان باج و امتیاز بدهند و این اقدام را برای خود یک وجه مثبت به حساب آورند. در بخش هنر نیز متولیان ضعیف، بدون برنامه پیش می روند و هرگز به نقطه مطلوب نمی رسند. در بخش کتاب، یک روز ممیزی را لازم و ضروری می دانند، یک روز آن را رد می کنند و روز دیگر دچار بلاتکلیفی می شوند. جلب همکاران قوی چیزی است که هرگز نمی توان از متولیان ضعیف فرهنگ انتظار داشت. افراد ضعیف، در مقابل کسانی یا مجموعه هائی که می خواهند عوامل خود را به آنها تحمیل کنند منفعل می شوند و قدرت و جسارت "نه" گفتن به آنها را ندارند. اینها بخشی از عوارضی هستند که از ضعف مدیریت های فرهنگی ناشی می شوند و به فرهنگ کشور ضربه می زنند.

تعدد دستگاه هائی که خود را متولی فرهنگ می دانند نیز از مشکلات بخش فرهنگی و از عوامل رکود و گاهی عقبگرد فرهنگی است. فرهنگ در کشور ما فرماندهی واحدی ندارد و همین امر موجب دوباره کاری ها، خنثی کردن کار همدیگر و صرف بودجه های کلان بدون دستاورد قابل توجه می شود. این ضعف، بارها به مسئولان نظام یادآوری شده ولی نه تنها برطرف نگردیده بلکه همچنان شاهد افزوده شدن بر تعداد متولیان فرهنگی هستیم.

رسانه ملی، که رساترین صدا برای اشاعه فرهنگ می تواند باشد، در مواردی نقش خنثی کننده دستاوردهای فرهنگی را ایفا می کند. برخورد متولیان فرهنگی کشور با مطبوعات و سایر رسانه های نوشتاری، چه از نظر مادی و چه از نظر حمایت های معنوی نه تنها ضعیف بلکه بازدارنده است. تبعیض در پرداخت یارانه های قانونی و برخوردهای سیاسی و سلیقه ای با رسانه های مکتوب، زمینه ای برای رشد این رسانه ها باقی نگذاشته است. کوتاهی در انجام وظیفه قانونی که برخورد متولیان فرهنگی با مطبوعات بداخلاق، اتهام پراکن و قانون شکن را مقرر می دارد، یکی دیگر از عوارض ضعف مدیران فرهنگی است که موجب وارد شدن لطمات شدیدی به فرهنگ کشور شده است.

راه حل این مشکلات و آنچه موجب تقویت فرهنگ خواهد شد، عبارتند از تجمیع مراکز متعدد فرهنگی، ایجاد وحدت رویه در برخوردهای فرهنگی، بالا رفتن حساسیت مسئولین نظام نسبت به فرهنگ، اولویت بخشیدن به مقوله فرهنگ به عنوان اصل و پایه سایر مقولات و سپردن بخش فرهنگی به افراد قوی، مستقل و شجاع. اما آیا گوش شنوائی وجود دارد که این مرثیه را بشنود و آیا اراده قاطعی وجود دارد که درصدد نجات دادن فرهنگ از مظلومیت و انزوا باشد؟

برای ارتباط با ما جهت امور قرانی با این شماره تماس حاصل فرمایید:09131266381
سید وحید حسینی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
كل مطالب : عدد